Samir Abdullayev:Atanın son gözləntisi (Hekayə)

Kəndin ən ucqar küçəsində, pəncərələri həyətə baxan balaca bir ev vardı. O evdə Əli kişi tək yaşayırdı.

Hər səhər eyni vaxtda oyanar, çayını dəmləyər, həyətə çıxıb qapının ağzında bir neçə dəqiqə dayanardı. Sanki kimisə gözləyirdi.

Amma heç kim gəlmirdi.

Qonşular onun bu adətinə öyrəşmişdilər. Bəzən soruşardılar:

Əli dayı, kimi gözləyirsən?

O isə gülümsəyib deyərdi:

Heç kimi... İnsan bəzən heç kimi gözləmədən də qapıya baxır.

Əli kişinin bir oğlu vardı.

Oğlu illər əvvəl şəhərə getmişdi. Əvvəllər tez-tez zəng edərdi. Sonra zənglərin arası uzandı. Bir gün həftədə bir dəfə olan zənglər ayda birə çevrildi. Daha sonra isə telefon susdu.

Əli kişi heç vaxt oğlundan gileylənmədi.

Hətta qonşular:

Oğlun niyə gəlmir? deyəndə,

“İşi çoxdur...” deyib mövzunu dəyişərdi.

Bəzən qonşular onu həyətində oturub köhnə şəkillərə baxarkən görərdilər. Şəkillərin birində balaca Murad atasının çiynində oturmuşdu.

Əli kişi həmin şəklə uzun-uzadı baxar, sonra astadan deyərdi:

Sən böyüdün, oğlum... Mən isə qocaldım.

Halbuki hər axşam süfrəyə iki boşqab qoyurdu.

Biri özünə.

O biri isə illərdir gəlməyən oğluna.

Heç vaxt o ikinci boşqabı yığışdırmırdı. Səhər onu götürüb yerinə qoyur, axşam yenidən süfrəyə çıxarırdı.

Bir qış gecəsi Əli kişinin halı pisləşdi.

Çöldə qar yağırdı. Külək köhnə pəncərələri silkələyirdi. Ev isə həmişəkindən daha sakit idi.

Əli kişi telefonunu əlinə aldı. Oğlunun nömrəsini tapdı. Uzun müddət ekrana baxdı.

Barmağı zəng düyməsinin üzərində dayandı.

Zəng etmək istədi.

Sonra fikrindən daşındı.

İndi zəng etsəm, deyəcək ki, yenə nə olub? deyə pıçıldadı.

Telefonu masanın üstünə qoydu.

Bir neçə dəqiqə sonra yenidən əlinə aldı.

Bu dəfə zəng etmədi.

Sadəcə oğlunun adının üzərinə barmağını çəkib:

Allah səni qorusun... dedi.

Həmin gecə Əli kişi öldü.

Səhər qonşular onu tapanda masanın üstündə bir kağız vardı.

Kağızda cəmi bir cümlə yazılmışdı:

“Oğlum, səndən heç nə istəmirdim. Sadəcə bir dəfə ‘ata, necəsən?’ deməyini gözləyirdim.”

Üstündən üç gün keçmişdi.

Oğlu kəndə gəldi.

Evin qapısını açanda hər şey olduğu kimi idi. Masanın üstündə iki boşqab, stulun arxasında atasının köhnə pencəyi, divarda isə uşaqlıq şəklinin yanında atasının şəkli...

Oğlu stula oturdu.

İlk dəfə atasının evində özünü qonaq kimi hiss etdi.

Gözləri masanın üstündəki kağıza sataşdı.

Kağızı əlinə aldı.

Oxudu.

Sonra başını aşağı salıb uzun müddət ağladı.

Bir anlıq uşaqlığı yadına düşdü. Atasının onu məktəbə apardığı günlər, xəstələnəndə başının üstündə səhərə qədər oturması, ilk qazandığı puldan ona çörək alması...

Sonra telefonunu çıxarıb atasının nömrəsinə baxdı.

Nömrə hələ də yaddaşında idi.

Zəng düyməsinə basdı.

Telefon çalmadı.

Çünki artıq o biri tərəfdə telefonu götürəcək heç kim yox idi.

Oğlu telefonu qulağına yaxınlaşdırıb uzun müddət susdu.

Bəlkə də ilk dəfə atasına demək istədiyi sözlər bu qədər çox idi.

Amma artıq atasının səsini eşitmək mümkün deyildi.

O, evdən çıxarkən qapının yanında dayandı. Son dəfə içəri baxdı.

Masanın üstündə iki boşqab hələ də yan-yana idi.

Bu dəfə oğul başa düşdü ki, o boşqabların biri yemək üçün yox, ümid üçün qoyulmuşdu.

Amma artıq gec idi.

Çünki həyatda bəzi sözlər var ki, onları deməyə insan həmişə sabah tapacağını düşünür.

Halbuki bəzən “sabah” deyilən şey heç gəlmir.

Və bəzən bir atanın bütün ömrü boyu gözlədiyi şey nə pul olur, nə hədiyyə, nə də böyük bir yaxşılıq...

Sadəcə bir telefon zəngi:

“Ata, necəsən?”